De lappendeken...

Wind, wind, wind.... Voor de meeste mensen zal dit al genoeg zijn, het is weer herfst!

September is die ene maand in het jaar waarvan ik altijd denk: Moet dat nou? Na een lange periode van zon, korte rokjes, topjes, slippers, zonnebrillen, vakantie, relaxe op het strand, kijken naar de zonsondergang, lange dagen en vooral veel warmte maakt September daar zonder enige gewenning direct een einde aan. Het lijkt wel alsof dit jaar moeder natuur binnen 1 dag de zonnige blauwe luchten uit de lucht rukte en er weer een hoop grijze wolken voor in de plaats bracht. Voor mij een verschijnsel die ik moeilijk vind te accepteren. Waarom geen klimaat met 10 dagen regen? Daar word elk mens in Nederland toch veel vrolijker van in? Nee, Nederland moet weer eens bestaan uit gierende winden, regen, regen, regen, kale bomen, natte broekspijpen, natte sokken, pijn voorhoofd bij het fietsen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ja sorry ik heb nou eenmaal veel te zeuren over dit jaargetij en het word je vast al duidelijk. De herfst is niet mijn ding en is het ook nooit geweest.

Toch is er een ding wat ik wel kan waarderen aan de herfst. Zoals de winter Nederland met een wit dekentje toe dekt doet de herfst dit ook op zijn eigen manier. Als de eerste dagen weer aanbreken dat de bomen hun blaadjes zachtjes op de grond laten dwarrelen en ze zich verspreiden als een lappendeken om alles in Nederland, moet ik toch toegeven dat ik dit altijd een prachtig gezicht heb gevonden. Het is mooi om te zien dat de natuur na een lange periode van groen zijn blaadjes kan omtoveren in de kleuren waarvan ik vind dat ze later prachtig in mijn huis zullen staan en waarbij je er niet omheen kan dat deze kleuren zo mooi bij elkaar passen. Op zijn eigen manier geeft de herfst een hoop kleur aan de grauwe dagen.

Het gekke van alles is nog dat dit allemaal gebeurd zonder dat iemand het door heeft. Opeens sta je op in een wereld die is veranderd in een waar kleur schouwspel. De straten zijn niet meer gevuld met zonnestralen. Nee, ze hebben plaats gemaakt voor de herfstkleuren!

Toch kan ik het wel begrijpen hoor als het niemand meer zo opvalt. Ja de kleuren ziet iedereen wel en iedereen heeft ook wel even een WOW momentje, maar genieten we er echt nog wel zo van? Maakt die Herfst met zijn kleuren nog wel een indruk op ons? Zijn we niet te druk bezig met de kou? waardoor we ons diep verborgen houden in ons sjaaltje met de gedachten of we alsjeblieft zo snel mogelijk op onze bestemming kunnen zijn? Of met onze paraplu op de fiets (ja en meestal houden mensen die voor zich) zodat onze broek niet nat word? of rent heel Nederland maar weer snel de auto in om lekker warm te zitten?

Lieve allemaal neem nou maar van mij aan: Als je hier niet snel verandering in brengt ben je alweer te laat. Dan zijn de prachtige herfstkleuren weer veranderd in een grote blader drap waar je schoenen in blijven soppen. Nee, steek nou eens voor de verandering je neus uit je sjaal om eens lekker de frisse lucht in te ademen met de gedachten dat er altijd een thuis is met een warme kachel, houd je paraplu nou eens boven je hoofd inplaats van voor je zodat je de prachtige gekleurde straten ook daadwerkelijk kan zien en loop inplaats van ren naar je auto zodat je ondertussen nog een snelle blik in de buren hun voortuin kan werpen zodat je ziet dat die prachtige grote boom eindelijk het gazon heeft geverfd met zijn mooie herfstkleuren.

In de tussentijd dat ik jullie dit wijze lesje wil leren kijkt Harvey mij met schuine kop aan. Het is weer zover: We moeten samen de kou in! Met lichte tegenzin pak ik weer mijn laarzen om deze te vullen met mijn 2 paar sokken aan mijn voeten, trek ik weer mijn herfst jas(met voering) aan en bind ik mijn sjaal extra stevig om mijn nek. Ik doe Harvey aan de riem en samen lopen we de kou en wind tegemoet. Kwispelend loopt hij met mij mee, hem maakt het allemaal niet uit, en bedenk ik me dat het maar goed is dat de herfst de wereld een tijdje zo mooi kleurt, anders was het echt helemaal niks aan geweest!!!!! Brrrrrr.......