Een keuze...

Ik sta voor mijn boekenplank en staar naar de rij boeken die wezenloos staan te staan. De meeste heb ik al gelezen maar op een paar na nog niet allemaal. Ze staan er maar te staan maar waarom weten ze eigenlijk niet. Nu ik er zo over denk ik eigenlijk ook niet! Ze dienen niet als opvulling van mijn boekenplankje, boeken heb ik zat. De ruggen zijn ook niet prachtig ofzo. Het zijn de boeken die ik graag wil lezen want anders had ik ze niet, en al zeker weten niet op mijn boekenplank gezet. Maar ergens houd het me tegen om ze te pakken en er eindelijk eens aan te beginnen.

Ik pak toch maar het kleine boek die aan de linker kant van het plakje staat en houd het in mijn hand. Enig sinds niet begrijpend kijk ik naar de voorkant. Ik probeer de illustratie van een liggende halfnaakte vrouw te begrijpen. Maar ik snap het niet. Waarom ligt ze daar zo? Wat heeft dat te maken met de hoofdlijn van dit boek? Als ik het boek omdraai glimlacht de auteur naar me. "Hmm, leuke man om te zien" zeg ik zachtjes. Ik lees de korte samenvatting op de achterkant en zeg nogmaals tegen mijzelf: "Hmmm, daar gaan we dan Ann, het word nu echt tijd. Helemaal nu er ook nog eens een film van gemaakt is" Ik draai het boek om en lees de titel in mijn hoofd: Er komt een vrouw bij de dokter.

Erg veel moeite met het boek heb ik niet gehad. Het is een mooi en goed geschreven verhaal. Stijn de hoofdpersoon is een flierefluiter. Hij neemt letterlijk alles wat in Amsterdam te krijgen is aan lekkere vrouwen. Hij geniet, heeft een prachtig leven en zoals het boek mij verteld: Leeft als een god in Amsterdam. Hij ontmoet Carmen. Een prachtige vrouw met humor. Stijn verliest zijn hart aan haar en samen krijgen ze een mooie dochter Luna. Ze leven een mooi leven vol luxe en gelukkige momenten. Totdat het in een klap over is. Kanker!

Carmen heeft een tumor ter grootte van een courgette in haar borst. Ze moet bestraald worden, chemos krijgen, kotsen, niet kunnen eten, afvallen, kaal worden, huilen, ze moet de dood in de ogen kijken. Na een lange wandelsweg van leiden, ziek zijn en het verwerken van het vreemdgaan van Stijn met Roos, de vrouw bij wie hij even niet in het wereldje van kanker zit, geeft ze de strijd op. Ze is niet meer te redden. Ze zorgt voor genoeg herinneringen voor Luna. En als het haar teveel is besluit ze er een eind aan te maken. Ze neemt afscheid van haar dochter en haar "vriendje" en overlijd.

Zowel de film als het boek heeft mij enorm aan het denken gezet. Ik houd niet van het onderwerp de dood. Nou zal je tegen jezelf zeggen: "Tja, wie wel?" Maar de een praat er nou eenmaal makkelijker over dan de ander. Sommige mensen hebben al een heel beeld van hoe zij het liefste hun begrafenis willen. De een wil alles in het wit, de ander wil alles in het zwart, nog een ander wil dat iedereen er een feest van maakt en nog een ander wilt het liefst 2 dagen zijn dood vieren. Ik heb dit niet, nooit gehad ook!

Als mijn gedachtes dwalen naar hoe het zou zijn als ik dood zou zijn of gaan krijg ik zo een naar gevoel in mijn buik. Alles wat ik nu zie zal ik niet meer zien als ik dood ben. Hoe zal de wereld zonder mij verder gaan? Is er een leven na dit alles? Wanneer zal het mijn tijd zijn? Het zijn de vragen waar je toch geen antwoord op hebt. Het is een klote onderwerp en al helemaal niet leuk om over te denken.

Kim en ik zitten in de auto op weg naar Leusden. Allebei verslagen van de film en lichtelijk emotioneel. We praten samen over de dood en hoe wij dit dan zien. We praten over het feit dat het gek is dat als mensen de dood in de ogen kijken ze er altijd vrede mee hebben. Ze zeggen allemaal: "het is goed zo, het is mijn tijd laat mij maar los" Een zin die ik mij niet kan voorstellen. Hoe krijg je dat in godsnaam over je lippen als je weet dat je nooit meer een blik kan werpen op de wereld en je geliefdes? Diep van binnen in mijn hart hoop ik dat als het mijn tijd is ik er ook zo tegen aan mag kijken. Dat de dood iets moois is en vredig.

We rijden de hoek om en zijn bijna bij mijn huis. We praten over onze dood. Hoe zouden wij het willen? Op dat moment hebben Kim en ik een conclusie getrokken. De dood is iets onverkoombaars. En als er dan een tijd mag aanbreken dat wij er niet meer zijn willen wij in ieder geval dat onze nabestaanden er vrede mee kunnen hebben. Ik wat voor een zin dit dan ook mag zijn. Ik wil niet op een A4 schrijven wat IK wil als ik dood ben. Ik heb er niks meer aan. Ik wil dat de mensen van wie ik hield dit invullen. Dat zij het zo invullen dat het een dag word vol met momenten, muziek en gedichten waarbij ZIJ aan MIJ moeten denken en heel misschien nog een glimlach tevoorschijn kunnen toveren. Dat is wat ik wil!

Ik zeg kim gedag en gooi de deur achter me dicht. Ik loop het plein op en laat van alle emoties mijn sleutels uit me handen vallen. Ik raap ze op en zodra ik weer recht sta bedenk ik me dat ik voor voorlopig weer genoeg heb nagedacht over de dood. Ik ben Carmen niet! Nee gelukkig niet... Ik ga nog lekker leven en nog lekker genieten. Ja heerlijk, dat is mijn doel!!!! Niks dood, LEVEN!

Tranen op haar wangen
Verdriet op haar gezicht
Radeloze ogen
Glanzend in het licht
Kom hier en stop met huilen
En veeg je tranen weg
Veilig in mijn armen
En geloof me als ik zeg
We hebben altijd nog elkaar
Toen zei ze ssssssst
En ze fluisterde door haar tranen heen
Je hebt alles al gezegd

Gedicht uit het boek van Kluun