Kippensoep met snoep en spelletjes..

Als ik aan vroeger denk zijn er maar weinig dingen die ik mij echt nog goed kan herinneren. Wat dacht ik toen ik 2 jaar was? Heb ik erg genoten van de kleuterschool? Wat vond ik van de mensen die toch echt 4 koppen groter waren als ik? Het zijn zoveel vragen waarop je geen antwoord meer weet. Toch erg jammer dat de mens dat gedeelte van zijn/haar leven niet of amper kan herinneren. Het is toch het begin van je leven en waarom zou je dat later niet meer mogen weten? Dat is iets wat de natuur voor ons heeft bepaald en vast en zeker met een goede reden.

De beste herinneringen uit mijn jeugd heb ik aan mijn oma en aan zeeland. Twee stukken uit mijn leven die mij heel dierbaar zijn. Het zijn dus de onbewuste dingen die jou eigen kleine ik zoveel doen dat je dit opslaat op je externe harde schijf. Wat je dan ook mag gaan mee maken in het leven, dit zijn de herinneringen die je eeuwig bij blijven en waaraan je regelmatig in je leven terug gaat denken.

Voor ik begin aan het verhaal over mijn oma zal ik jullie even uitleggen waarom ik in de verleden tijd spreek. Doordat mijn oma en alles rondom mijn oma zoiets belangrijks is geweest in mijn jeugd vind ik het moeilijk, nu dat zij dement is geworden, te spreken over een tegenwoordige tijd. Ze is gelukkig nog niet overleden maar voor mijn eigen gevoel, en dan spreek ik vooral over mijn gevoel als klein meisje, is ze dat toch wel een beetje. De oma uit mijn jeugd bestaat niet meer, deze heeft plek gemaakt voor een oma met nog steeds veel humor maar ook voor iemand die heel veel niet meer weet en niet meer goed de dingen kan plaatsen. Vanaf het moment dat mijn oma dement werd bleef het natuurlijk nog mijn oma waar ik zoveel van houd, maar de oma uit mijn jeugd had voorgoed de deur achter mij dicht gedaan. Ze is nu mijn oma, mijn lieve oma, die niet zoveel meer weet

Om naar oma Tuerlings te gaan was altijd een enorm feest. Je wist direct al wat er op het dag menu stond maar dat maakte je helemaal niet uit als kind. Fietsen bij oma was immers 10x leuker dan door je eigen buurt scheuren. Elk weggetje was een nieuwe ontdekking en elk huis was een vreemd huis met een nieuw verhaal. Mijn oma woonde in Sparenwoude en dat de hele trip naar haar huis een uur mocht duren was al een avontuur op zich.

Aangekomen bij oma rende mijn zus en ik altijd als eerst naar binnen. Het leuke aan mijn oma's huis was dat haar voordeur een grote ronde goude deurknop had die altijd open was. Je hoefde maar even op de puntjes van je tenen te staan, te draaien en de deur was open. Mijn oma kreeg altijd veel bezoek van de buurt kindertjes. Zo spaarde ze voor het overbuur meisje suikerzakjes. Ook hun mochten gewoon naar binnen zonder te bellen. Eenmaal binnen verwelkomt mijn de geur van mijn enige eigen oma. Snel hol ik de woonkamer in om mijn oma een dikke kus te geven. Alles in mijn oma haar huis was uitgedacht: van de tuin tot de boven verdieping. Het hele huis is in alle jaren dat ik bij mijn oma ben geweest geen een keer veranderd. Zelfs de boekjes, poppen, servies of planten werden nooit verplaatst. Mijn oma hield van structuur en was erg netjes. De woonkamer was toch wel het oogappeltje van het hele huis. De woonkamer bestond uit een oude gestofeerde bank en kuipstoel. Op de grond lag een wit vloerkleed waar Marloes en ik veel op speelde. In het midden stond een prachtig antieke bijzet tafel met daar over heen een kleedje. Op tafel stond altijd een bloemstukje en een asbak (ja oma rookte stevig door haha) Rechts in de kamer stond de TV met daaronder een kastje met alle kinderfilms. Rechts van de tv stond de grote oude servies kast met daarin het servies. Aan het begin van de woonkamer was de voorraadkast ingebouwd. Die was altijd rijk gevuld met snoep en lekkernij voor de gasten. Aan de woonkamer zat nog een grote keuken en op de scheidingslijn van de keuken en woonkamer stond de eettafel met wederom een groot kleed erover heen. Alles wat in de kamer stond was vrijwel antiek of uit oude staat. Echt een prachtig gezicht!

Zoals wel meer kinderen had ik ook altijd vaste dingen die we kregen bij mijn oma. Zo kregen we altijd wat te drinken en iets te snoepen bij aankomst. Mijn ouders gingen dan gezellig met oma bijkletsen en dan was het echt tijd voor Marloes en mij om op pad te gaan. Soms besloten we de buiten buurt te verkennen. Oma had altijd wel 3 fietsen in de schuur staan. Van elke maat wel 1. We sprongen dan snel op de fiets en scheurden door de straten en door de natuur. Soms zover dat we verdwaald raakte. Maar de weg vonden we altijd wel weer terug, de omgeving was immers nooit erg groot. Achter mijn oma's huis lag een grote dijk, een prima plek voor kinderen om in te spelen. Daar bracht ik ook vele uurtjes door tussen de bloemetjes en het gras.

Als het slecht weer was kon je je bij oma ook prima binnen vermaken. Als je naar boven liep waren er 3 kamers. een logeerkamer, een slaapkamer en een knutsel kamer. Mijn oma kon prachtig schilderen en tekenen. Meestal koos ik voor de logeerkamer. Daar stond de kast met spelletjes of speelde ik met de poppen en knuffels die op het bed lagen. Hele verhalen en scenario's zijn de revue gepasseerd. Van trouwen tot liefdesverdriet, van kleine kinderen tot oma zijn en nog zoveel meer. Als je de spelletjes kast open trok vond je een groot aanbod met spelletjes: zeeslag was een van mijn favoriete en meestal speelde Marloes en ik ook een potje. Terwijl we thuis amper om keken naar zulke spelletjes was bij oma dit wel erg interessant.

Aan het eind van de dag vond er altijd een gezellig diner met zijn alle plaats. Altijd als we bij oma gingen eten, aten we hetzelfde. Maar juist omdat het altijd het zelfde was was het gewoon iets waar ik het me het meest op verheugde. Het gezellige samen zijn, de gezelligheid die mijn oma's huis bracht en het eten met zoveel mensen gaf mij altijd een enorm gevoel van geluk en blijheid.

Mijn oma was een erg goeie kunstenares maar koken kon ze ook als geen ander. Het menu zag er altijd als volgt uit: vooraf een kippensoepje of tomatensoep, als hoofdgerecht kippenpoten met sperziebonen en patat met appelmoes, mayo en ketchup(die uit de leuke soort van verf tubes, ben de naam even kwijt) en als toetje aten we altijd met zijn alle een vienetta op. Na het eten gingen we met zijn alle afwassen en daarna dronken we nog een kopje koffie met jawel weer een snoepje. Na een lange dag plezier, verwend te worden en een lekkere maaltijd gaven we onze oma een dikke kus en vervolgde we onze reis weer terug naar huis. Onderweg ga ik moe maar voldaan achterin liggen en bedenk ik mij voordat ik in slaap val: Wat was het weer gezellig bij oma, en wat heb ik het toch weer leuk gehad! Ik doe mijn ogen dicht en val met een grote grijns in slaap.

Ik als baby met oma

De lappendeken...

Wind, wind, wind.... Voor de meeste mensen zal dit al genoeg zijn, het is weer herfst!

September is die ene maand in het jaar waarvan ik altijd denk: Moet dat nou? Na een lange periode van zon, korte rokjes, topjes, slippers, zonnebrillen, vakantie, relaxe op het strand, kijken naar de zonsondergang, lange dagen en vooral veel warmte maakt September daar zonder enige gewenning direct een einde aan. Het lijkt wel alsof dit jaar moeder natuur binnen 1 dag de zonnige blauwe luchten uit de lucht rukte en er weer een hoop grijze wolken voor in de plaats bracht. Voor mij een verschijnsel die ik moeilijk vind te accepteren. Waarom geen klimaat met 10 dagen regen? Daar word elk mens in Nederland toch veel vrolijker van in? Nee, Nederland moet weer eens bestaan uit gierende winden, regen, regen, regen, kale bomen, natte broekspijpen, natte sokken, pijn voorhoofd bij het fietsen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ja sorry ik heb nou eenmaal veel te zeuren over dit jaargetij en het word je vast al duidelijk. De herfst is niet mijn ding en is het ook nooit geweest.

Toch is er een ding wat ik wel kan waarderen aan de herfst. Zoals de winter Nederland met een wit dekentje toe dekt doet de herfst dit ook op zijn eigen manier. Als de eerste dagen weer aanbreken dat de bomen hun blaadjes zachtjes op de grond laten dwarrelen en ze zich verspreiden als een lappendeken om alles in Nederland, moet ik toch toegeven dat ik dit altijd een prachtig gezicht heb gevonden. Het is mooi om te zien dat de natuur na een lange periode van groen zijn blaadjes kan omtoveren in de kleuren waarvan ik vind dat ze later prachtig in mijn huis zullen staan en waarbij je er niet omheen kan dat deze kleuren zo mooi bij elkaar passen. Op zijn eigen manier geeft de herfst een hoop kleur aan de grauwe dagen.

Het gekke van alles is nog dat dit allemaal gebeurd zonder dat iemand het door heeft. Opeens sta je op in een wereld die is veranderd in een waar kleur schouwspel. De straten zijn niet meer gevuld met zonnestralen. Nee, ze hebben plaats gemaakt voor de herfstkleuren!

Toch kan ik het wel begrijpen hoor als het niemand meer zo opvalt. Ja de kleuren ziet iedereen wel en iedereen heeft ook wel even een WOW momentje, maar genieten we er echt nog wel zo van? Maakt die Herfst met zijn kleuren nog wel een indruk op ons? Zijn we niet te druk bezig met de kou? waardoor we ons diep verborgen houden in ons sjaaltje met de gedachten of we alsjeblieft zo snel mogelijk op onze bestemming kunnen zijn? Of met onze paraplu op de fiets (ja en meestal houden mensen die voor zich) zodat onze broek niet nat word? of rent heel Nederland maar weer snel de auto in om lekker warm te zitten?

Lieve allemaal neem nou maar van mij aan: Als je hier niet snel verandering in brengt ben je alweer te laat. Dan zijn de prachtige herfstkleuren weer veranderd in een grote blader drap waar je schoenen in blijven soppen. Nee, steek nou eens voor de verandering je neus uit je sjaal om eens lekker de frisse lucht in te ademen met de gedachten dat er altijd een thuis is met een warme kachel, houd je paraplu nou eens boven je hoofd inplaats van voor je zodat je de prachtige gekleurde straten ook daadwerkelijk kan zien en loop inplaats van ren naar je auto zodat je ondertussen nog een snelle blik in de buren hun voortuin kan werpen zodat je ziet dat die prachtige grote boom eindelijk het gazon heeft geverfd met zijn mooie herfstkleuren.

In de tussentijd dat ik jullie dit wijze lesje wil leren kijkt Harvey mij met schuine kop aan. Het is weer zover: We moeten samen de kou in! Met lichte tegenzin pak ik weer mijn laarzen om deze te vullen met mijn 2 paar sokken aan mijn voeten, trek ik weer mijn herfst jas(met voering) aan en bind ik mijn sjaal extra stevig om mijn nek. Ik doe Harvey aan de riem en samen lopen we de kou en wind tegemoet. Kwispelend loopt hij met mij mee, hem maakt het allemaal niet uit, en bedenk ik me dat het maar goed is dat de herfst de wereld een tijdje zo mooi kleurt, anders was het echt helemaal niks aan geweest!!!!! Brrrrrr.......

Welcome back..

Na 2008, het jaar van de nieuwe opleiding (Althans ik startte mijn fotografie carrière), veel stress en het verbouwen van het huis de gehele zomer, vooral dat laatste puntje had me opgebroken, vond ik het tijd worden voor wat relaxing in mijn leven.

De zomer van 2008 stond helemaal in het teken de grote verbouwing aan de Vicaris. Het gehele huis moest na al die jaren grondig onder handen worden genomen. Nadat mijn ouders waren gescheiden was er nooit meer wat aan het huis gedaan. Het kon niet langer zo. Zowel ik als mijn vader verdiende een nieuw huis, een nieuwe start!

Daarbij kwam ook nog eens het feit dat het halve huis weg aan rotte was en ik wou nou ook wel eens eindelijk een grote kamer (Tja... zus was het huis uit:P) Ik weet nog dat mijn vader rond die tijd last had van een slijmbeurs ontsteking aan zijn schouder, zoals ik het aan zijn hoofd kon zien deed dat erg veel zeer dus op zijn technische skills konden we niet rekenen. Dus mijn moeder en ik gingen aan de slag. Weken hebben we staan schoonmaken, behang krabben, repareren, verven, lachen, huilen we waren zelfs zowat vaste klant bij de IKEA. Echt waar ik heb nog nooit zoveel Zweedse balletjes in een maand gegeten. Maar dit alles met natuurlijk een groot doel in mijn achterhoofd: Een nieuw huis, een nieuw begin!

Begrijp me niet verkeerd. Het huis verbouwen was een leuke klus. Je ziet snel verandering en het geeft ook iets gezelligs om je heen. Maar ook de geur van het nieuwe vond ik heerlijk. Eindelijk weer alles fris en schoon, alsof je al het oude uit je huis wegveegt.

Moe maar voldaan waren we eindelijk klaar met het grootste gedeelte. Ik heb nog heerlijk wat kunnen genieten van mijn nieuwe kamer en het weer maar al snel begonnen de belletjes weer te rinkelen dat school eraan zat te komen. Eenmaal op school merkte ik aan mijzelf dat ik moeite had met al het "verplichte" en als je dan opeens keihard de man met de hamer tegenkomt valt het kwartje.... Tja echt vakantie heb ik niet gehad!

Dus vond ik dat 2009 het jaar van verandering moest worden en het jaar van relaxing. Nou is dat puntje relaxing niet helemaal gelukt. Al snel werd ik dood gegooid met beslissingen en projecten op school. Ik had wel wat meer rust maar nog steeds was de stress van mijn vakantie loze vakantie en school te groot. Het werd tijd voor een drastisch plan, Ik ga op vakantie!

Zo gezegd zo gedaan, Na een leuke voorbereiding en maanden om er naar toe te leven gingen Sabrina en ik 14 Juli richting Schiphol voor onze vakantie naar Kroatië.

Eenmaal in het land verbaasde het mij hoe snel ik mij had aangepast aan de gehele cultuur en omgeving. Het is zo een heerlijk land. Ik ben altijd al gek van de zee geweest maar ook van andere landen en cultuur. Toen ik voor het eerst de zee en het prachtige land zag had ik meteen een gevoel van thuis zijn, zo een heerlijk gevoel! Prachtig die blauw/groene zee met de weerkaatsing van de zon op het water, de vriendelijke mensen, de smalle mysterieuze straatjes en het hele gemoedelijke wat het hele land uitstraalt. Een hoop mensen zullen dit land beschouwen als een thuis omdat je ook de kans krijgt om je er thuis te voelen. Ik kan niet anders zeggen dat dit land mij enorm fascineert en ik zeker nog een keertje terug wil. Dan wil ik wel met tent en auto op pad zodat ik wat meer kan zien van het prachtige Kroatië.

Het was even een weekje wat ik nodig had. Ik heb heerlijk alles op een rijtje kunnen zetten, kunnen lachen of lekker gewoon even helemaal niks!

Nadat ik terug was gekomen van Kroatië heb ik nog een paar heerlijke weken in Nederland gehad. Ik heb lekker kunnen doen waar ik zin in had en dat gevoel heeft mij weer goede moed gegeven voor dit schooljaar. Mijn hoofd is een stuk rustiger en vooral leger. Natuurlijk is het nog even wennen al die drukte en verplichtingen en weer 25 man om mij heen maar ik heb er vertrouwen in dat ik dat wel weer snel oppak. Ik heb mijn rust gehad en nu is het weer tijd om aan het werk te gaan en te gaan knallen!

Maar na al die jaren dat ik mezelf ken weet ik wel zeker: Dit jaar gaat het waarschijnlijk weer heel anders;-), Welcome back Anne!